0

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زخم یک شکاف یا شکستگی در پوست است. پوست شما از بدنتان در مقابل میکروب ها محافظت می کند. هنگامی که پوست شکسته شود، حتی در طی عمل جراحی، میکروب ها می توانند به بدن وارد شده و باعث عفونت شوند. زخم ها اغلب به علت حادثه یا آسیب دیدگی رخ می دهند.

انواع زخم ها عبارتند از:

  • بریدگی ها
  • خراش ها
  • زخم های پانکچر (سوراخ شدگی)
  • سوختگی
  • زخم بستر

یک زخم ممکن است صاف یا زبر باشد. ممکن است زخم در نزدیکی سطح پوست یا جایی عمیق تر ایجاد شده باشد. زخم عمیق می تواند بر روی رباط ها، عضلات، تاندون ها، اعصاب، رگ های خونی و استخوان ها تاثیر بگذارند.

زخم های جزئی اغلب به راحتی بهبود می یابند، اما همه زخم ها نیاز به مراقبت های جلوگیری از عفونت دارند.

مراحل بهبود زخم

زخم ها در طی مراحل مختلف بهبود می یابند. هر چه زخم کوچکتر باشد، سریع تر بهبود می یابد. هرچه زخم بزرگتر یا عمیق تر باشد، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا بهبود یابد. هنگامی که شما دچار بریدگی، خراشیدگی، سوراخ شدن می شوید، زخم خونریزی می کند.

خون در عرض چند دقیقه یا کمتر شروع به لخته شدن کرده و خونریزی را متوقف می نماید.

لخته های خونی خشک شده و اسکاب را تشکیل می دهند. اسکاب لایه زخیم روی زخم است که از بافت زیرین خود در مقابل میکروب ها محافظت می نماید.

همه زخم ها دچار خونریزی نمی شوند. به عنوان مثال سوختگی ها، برخی زخم های سوراخ شدگی و زخم های بستر خونریزی نمی کنند.

هنگامی که اسکاب تشکیل می شود، سیستم ایمنی بدن شما شروع به محافظت از زخم در برابر عفونت می کند.

زخم کمی متورم، قرمز یا صورتی، و حساس به لمس می شود.

شما همچنین ممکن است مقداری ترشح شفاف از زخم را مشاهده کنید. این مایع به تمیز کردن منطقه کمک می کند.

رگ های خونی در منطقه باز می شوند، بنابراین خون می تواند اکسیژن و مواد مغذی را به زخم حمل کند. وجود اکسیژن برای درمان زخم ضروری است.

سلول های سفید خون به مبارزه با عفونت های میکروبی کمک کرده و شروع به ترمیم زخم می کنند.

این مرحله حدود ۲ تا ۵ روز طول می کشد.

رشد و بازسازی بافت در مرحله بعدی صورت می گیرد.

در طول ۳ هفته یا بیشتر، بدن رگ های خونی آسیب دیده را ترمیم کرده و بافت جدید رشد می کند.

سلول های قرمز خون به تشکیل کلاژن کمک می کنند. کلاژن ها فیبرهای سفید و سفتی هستند که اساس بافت جدید را تشکیل می دهند.

زخم با بافت جدید شروع به پرشدن می کند. این بافت های جدید، بافت گرانوله یا دانه ای نام دارد.

تشکیل پوست جدید روی این بافت آغاز می شود.

همانطور که زخم بهبود می یابد، لبه ها به داخل کشیده می شوند و زخم کوچکتر می شود.

اسکار تشکیل شده و زخم قوی تر می شود.

همانطور که بهبود ادامه می یابد، ممکن است متوجه شوید که ناحیه خارش دارد. پس از آنكه اسکاب افتاد، ممكن است ناحیه زخم كشيده شده، قرمز و براق به نظر بیاید.

اسکار تشکیل شده از زخم اصلی کوچکتر است. استحکام و انعطاف پذیری اسکار از پوست اطرافش کمتر است.

با گذشت زمان اسکار محو خواهد شد و ممکن است به طور کامل ناپدید شود. این فرایند می تواند تا ۲ سال طول بکشد. برخی از اسکارها هیچ گاه به طور کامل از بین نمی روند.

اسکارها به این دلیل ایجاد می شوند که بافت های جدید متفاوت از بافت اولیه رشد می کنند. اگر تنها لایه بالای پوست آسیب دیده باشد، احتمالا دچار اسکار نخواهید شد. هر چه زخم عمیق تر باشد، احتمال ایجاد اسکار بیشتر می شود.

بعضی از افراد با احتمال بیشتری نسبت به دیگران دچار اسکار می شوند. برخی ممکن است اسکار ضخیم و ناخوشایندی به نام کلوئید ایجاد کنند. افراد با پوست تیره تر با احتمال بیشتری دچار کلوئید می شوند.

نحوه مراقبت از زخم

مراقبت خوب از زخم به معنای تمیز و پوشیده نگه داشتن زخم است. این کار می تواند به جلوگیری از عفونت ها و بهبود زخم ها کمک کند.

برای زخم های جزئی، زخم خود را با صابون ملایم و آب تمیز کنید. زخم را با یک باند استریل یا پانسمان های دیگر بپوشانید.

برای زخم های بزرگتر دستورالعمل های متخصص زخم را در مورد چگونگی مراقبت از آسیب دیدگی خود دنبال کنید.

از برداشتن یا خراشیدن اسکاب اجتناب کنید. اینکار می تواند در روند بهبود تداخل ایجاد کرده و اسکار ایجاد نماید.

هنگامی که اسکار شکل می گیرد، بعضی افراد فکر می کنند که مالش اسکار با ویتامین E و یا وازلین به درمان آن کمک می کند. با این حال تاثیر این موارد در جلوگیری از ایجاد اسکار یا محو کردن آن به اثبات نرسیده است. هیچ چیزی را بدون مشورت با متخصص زخم خود بر روی اسکار نمالید یا قرار ندهید.